Rozdział I. Styczeń 1922 roku. Początki Robotniczego Towarzystwa Sportowego

Jak ustaliliśmy w tomie pierwszym, 24 stycznia 1922 roku jest datą wiązaną z walnym zgromadzeniem założycielskim. Za pierwszego prezesa uznaje się Bolesława Świerożewicza.

Nie był to jednak wyłącznie administracyjny akt powołania kolejnego stowarzyszenia. Organizatorzy widzieli w sporcie sposób aktywizowania mieszkańców dzielnicy i wychowywania młodzieży.

Robotniczy charakter Widzewa

W ówczesnej Polsce funkcjonowały kluby o rozmaitych tradycjach społecznych. Istniały organizacje związane z przedsiębiorstwami przemysłowymi, środowiskami wojskowymi, społecznościami narodowościowymi, stowarzyszeniami akademickimi i ruchem robotniczym.

RTS należał do tej ostatniej grupy.

Podstawowym celem było upowszechnianie wychowania fizycznego wśród ludności pracującej. Organizowano sport nie tylko dla osób posiadających wybitne uzdolnienia, lecz również dla młodzieży, która wcześniej miała ograniczone możliwości korzystania z obiektów i zajęć sportowych.

Według dostępnych opracowań początkowo funkcjonowały dwie sekcje: piłki nożnej i lekkoatletyki.

Wybór tych dyscyplin miał praktyczne uzasadnienie. Futbol zyskiwał coraz większą popularność wśród młodych mieszkańców miasta, natomiast lekkoatletyka umożliwiała prowadzenie różnorodnych ćwiczeń bez kosztownego wyposażenia.

Pierwszy prezes - Bolesław Świerożewicz

Bolesław Świerożewicz był postacią ważną nie tylko dla dziejów Widzewa, lecz również dla historii łódzkiego życia społecznego.

Kierował klubem w pierwszych latach jego formalnego funkcjonowania. Według późniejszego opracowania poświęconego związkom widzewiaków z łódzką polityką pełnił funkcję prezesa w latach 1922-1925.

Angażował się także w działalność polityczną. W 1923 roku znalazł się wśród kandydatów do łódzkiej Rady Miejskiej związanych z Niezależnym Komitetem Robotniczym, którego lista została następnie wycofana.

Ten epizod dobrze ilustruje specyfikę przedwojennego Widzewa: nie istniał wyraźny podział między działalnością klubu, pracą społeczną i aktywnością polityczną części jego działaczy.

Nie należy jednak zakładać, że wszyscy piłkarze albo członkowie RTS reprezentowali identyczne poglądy. Byłoby to historycznym uproszczeniem.