Rozdział III. Rok 1941. Widzew wraca na boisko w konspiracji

W zespole znaleźli się byli piłkarze RTS, WiMy oraz Widzewianki.

Jest to szczególnie istotny szczegół historyczny: środowiska rywalizujące ze sobą przed wojną w warunkach okupacji potrafiły podejmować wspólną aktywność sportową.

Nie oznaczało to jednak formalnego połączenia trzech przedwojennych klubów. Drużyna konspiracyjna nie była odpowiednikiem prawnego połączenia stowarzyszeń.

Dlaczego Widzew nie rozgrywał spotkań u siebie?

Niemcy utrzymywali w dzielnicy silną obecność służb porządkowych, szczególnie w otoczeniu zakładów przemysłowych.

Zagrożenie dekonspiracją było zatem większe niż w niektórych peryferyjnych częściach miasta.

Początkowo ćwiczono w rejonie ulicy Rokicińskiej, ale później przeniesiono treningi w mniej uczęszczane miejsca.

Według ustaleń Piotra Kędzi Widzew, mimo rozegrania wielu konspiracyjnych spotkań, nie był gospodarzem żadnego z nich.

Zespoły wybierały do rywalizacji tereny, na których ryzyko interwencji niemieckich służb było mniejsze.

Połączenie drużyny seniorskiej z Orlętami

Z czasem seniorski zespół Widzewa połączył swoją działalność z Orlętami.

W praktyce oznaczało to skupienie piłkarzy różnych pokoleń wokół wspólnego środowiska sportowego.

Nie znamy kompletnej kadry tak utworzonej drużyny.

Nie ma też podstaw do opracowania wiarygodnej tabeli wszystkich jej wyników z lat 1941–1944.

Możemy jednak stwierdzić, że działalność ta stanowiła rzeczywiste ogniwo między przedwojennym a powojennym środowiskiem Widzewa.