Rozdział VII. Sezon 1977/1978. Europejska sensacja, ligowe rozczarowanie

Trudny początek

Rozgrywki rozpoczęły się w lipcu 1977 roku.

Widzew przegrał z Ruchem Chorzów 2:4, a następnie z Arką Gdynia 1:3.

Pierwsze pięć spotkań ligowych prowadził jeszcze Paweł Kowalski.

Jego bilans wynosił jedno zwycięstwo, jeden remis i trzy porażki, a bramki 3:8.

Kierownictwo podjęło decyzję o zmianie trenera.

Bronisław Waligóra

Drużynę przejął Bronisław Waligóra.

Był szkoleniowcem, który następnie poprowadził Widzew w dwumeczu z Manchesterem City.

W pozostałych dwudziestu pięciu meczach ligowych sezonu uzyskał osiem zwycięstw, dziewięć remisów i osiem porażek.

Widzew strzelił w tym czasie 31 bramek i stracił 32.

Oznaczało to poprawę w porównaniu z początkiem rozgrywek, lecz nie wystarczyło do ponownej walki o medal.

30 marca 1978. Wygrana w derbach

Jednym z najważniejszych spotkań wiosennej rundy było zwycięstwo nad ŁKS 3:0.

W pierwszym meczu sezonu Widzew przegrał na boisku lokalnego rywala 1:2.

Rewanż przyniósł jednak przekonującą wygraną RTS.

Ostateczna tabela

EKSTRAKLASA 1977/1978

10. Miejsce

28 Punkty

34:40 Bramki

30 meczów: 9 zwycięstw, 10 remisów, 11 porażek.

Mistrzem Polski została Wisła Kraków, która zdobyła 39 punktów.

Widzew zakończył sezon ze stratą jedenastu punktów do mistrzowskiej Wisły.

Był to wyraźny regres po wicemistrzostwie z poprzedniego roku.

Nie oznaczało to jednak całkowitego niepowodzenia sezonu. Na arenie europejskiej RTS odniósł sukces, który podniósł jego prestiż i rozpoznawalność.

Rok 1978. Ludwik Sobolewski zostaje prezesem

W 1978 roku nastąpiła także ważna zmiana w zarządzie.

Stanowisko prezesa Widzewa objął Ludwik Sobolewski.

Wcześniej pełnił funkcje związane z kierowaniem sekcją piłkarską oraz pracą organizacyjną całego klubu.

Według kroniki WidzewToMy kierował RTS do 1993 roku, z przerwą w latach 1987–1989, gdy funkcję prezesa sprawował Wiesław Brzozowski.

Przebudowa kadry

W 1978 roku zakończył się kolejny etap tworzenia zespołu, który zdobył awans do ekstraklasy.

Z Widzewa odchodzili zawodnicy związani z wcześniejszą drużyną Leszka Jezierskiego.

W tym okresie wśród piłkarzy opuszczających klub wymieniano m.in. Pawła Janasa, Henryka Dawida i Zdzisława Kostrzewińskiego.

Jednocześnie do zespołu dołączali młodsi zawodnicy.

Szczególne znaczenie miało pojawienie się Marka Pięty, Krzysztofa Kamińskiego i Jana Jeżewskiego.

Ich pełna chronologia transferowa wymaga porównania kart zawodniczych, ponieważ w późniejszych opracowaniach rokiem dołączenia bywa nazywany zarówno moment podpisania dokumentów, jak i debiut w pierwszej drużynie.

Widzew przechodził stopniową zmianę pokoleniową.

To właśnie ona miała wkrótce przynieść kolejne dwa wicemistrzostwa kraju.