Rozdział XIV. Ludzie awansu

Nie wszyscy zostali później mistrzami Polski. Niektórzy zakończyli kariery, inni opuścili klub jeszcze przed rozpoczęciem największych sukcesów.

Jednak bez ich udziału nie byłoby awansu z 1975 roku.

Janusz Haren – kapitan drużyny

Jednym z ważniejszych piłkarzy był Janusz Haren.

Pełnił funkcję kapitana i uczestniczył w budowaniu zespołu w latach poprzedzających awans.

Po zakończeniu sezonu 1974/1975 wyjechał do Danii, opuszczając Widzew przed rozpoczęciem występów w najwyższej lidze.

Jego historia przypomina, że drużyna awansująca nie zawsze jest identyczna z zespołem rozpoczynającym później rozgrywki w wyższej klasie.

Zdzisław Kostrzewiński

Kostrzewiński był jednym z piłkarzy tworzących podstawę Widzewa w okresie Jezierskiego.

W późniejszych wspomnieniach pojawia się jako zawodnik, którego nie doceniono w ŁKS.

W książce Marka Wawrzynowskiego Wielki Widzew opisywany jest mechanizm budowania zespołu z piłkarzy mających za sobą trudne doświadczenia w poprzednich klubach.

Nie należy jednak bez dokładnej weryfikacji traktować każdej przytoczonej tam anegdoty jako niezależnie udokumentowanego wydarzenia.

Paweł Janas

Paweł Janas dołączył do Widzewa na początku lat siedemdziesiątych.

W kolejnych sezonach rozwinął się w jednego z ważniejszych obrońców drużyny.

Później występował w reprezentacji Polski, a po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem.

W 1975 roku był jednak przede wszystkim młodym zawodnikiem, który uczestniczył w budowaniu nowego Widzewa.

Andrzej Możejko

Występował w defensywie i należał do zawodników, których Jezierski wykorzystywał w okresie przechodzenia klubu z trzeciej do drugiej ligi oraz później w walce o ekstraklasę.

Jego obecność w składzie z listopadowego meczu przeciwko Bałtykowi potwierdza ciągłość kadrową zespołu.

Wiesław i Krzysztof Surlit

Bracia Surlitowie zapisali się w historii Widzewa, choć pełnili różne role.

Wiesław był bramkarzem.

Krzysztof występował w polu i zasłynął później bardzo silnym uderzeniem.

Obaj byli częścią widzewskiego środowiska, które przechodziło w latach siedemdziesiątych drogę od drugoligowych występów do walki o najwyższe krajowe trofea.

Tadeusz Gapiński

Jeden z najbardziej zasłużonych ludzi Widzewa.

Najpierw piłkarz, później wieloletni kierownik drużyny.

Jego znaczenie wykraczało poza liczbę występów czy zdobytych bramek.

Był osobą, która znała klub zarówno z perspektywy szatni, jak i codziennej organizacji pracy zespołu.

W sezonie 1974/1975 należał do najskuteczniejszych strzelców Widzewa.

Andrzej Grębosz i Andrzej Pyrdoł

Obaj odegrali istotną rolę w ofensywie drużyny, mimo że nie byli zawodnikami o identycznych zadaniach boiskowych.

Grębosz z dziewięcioma trafieniami i Pyrdoł z ośmioma byli według przywołanego zestawienia najskuteczniejszymi piłkarzami RTS w mistrzowskim sezonie drugiej ligi.

Ich bramki miały bezpośredni wpływ na wywalczenie pierwszego miejsca.

W kolejnych latach obaj pozostali związani z Widzewem, uczestnicząc w jego pierwszoligowej historii.