Rozdział XV. Rok 1955. Walka o istnienie Widzewa

Ludzie, którzy podjęli próbę odbudowy

W kronice WidzewToMy wymieniono:

• Józefa Dorynia,

• Mariana Malinowskiego,

• Jana Marciniaka,

• Jana Skibińskiego,

• Jerzego Służewskiego.

Osoby te miały odegrać ważną rolę w przeciwdziałaniu dalszemu osłabieniu klubu i odbudowie jego struktur.

Ich dokładny podział obowiązków wymaga jednak odtworzenia na podstawie protokołów zebrań.

Nie należy traktować tej listy jako kompletnego wykazu wszystkich osób uczestniczących w ratowaniu Widzewa.

Listopad 1955 – nowy zarząd

Według klubowej kroniki w listopadzie 1955 roku wybrano nowe władze.

Prezesem został Józef Doryń.

Organizacja zaczęła ponownie odwoływać się do robotniczej tradycji Widzewa, a w części opracowań pojawia się nazwa Robotniczy Klub Sportowy Widzew.

Doryń pozostał na stanowisku prezesa aż do maja 1969 roku.

Oznaczało to czternaście lat kierowania klubem w czasie, gdy RTS stopniowo wychodził z najtrudniejszego powojennego kryzysu.

Czy Widzew rzeczywiście był bliski likwidacji?

Popularne historie przedstawiają rok 1955 jako moment, w którym klub o mało nie przestał istnieć.

Jest to możliwy opis skali kryzysu, ale dla pełnej rekonstrukcji konieczne byłoby ustalenie, czy istniał konkretny projekt rozwiązania organizacji, kto go przygotował i jakie decyzje formalnie podjęto.

Wykorzystana kronika nie przytacza dokumentu administracyjnego nakazującego likwidację.

Dlatego należy rozróżnić rzeczywisty kryzys organizacyjny od formalnej decyzji o likwidacji, której w tym opracowaniu nie udało się potwierdzić.

Sezon 1955

W zestawieniu WidzewToMy drużyna zajmuje ósme miejsce w łódzkiej klasie A.

Inna baza historyczna podaje dziewiątą lokatę.

Ta rozbieżność także wymaga sprawdzenia w zatwierdzonej tabeli końcowej.

Najważniejsze w roku 1955 nie było jednak miejsce w tabeli.

Była nim odbudowa kierownictwa i odzyskanie inicjatywy przez ludzi związanych z tradycją klubu.