Widzew zajmował drugie miejsce w regionalnej trzeciej lidze. W najwyższej klasie rozgrywkowej wystąpił dotychczas zaledwie raz, w 1948 roku, i po jednym sezonie spadł z ostatniego miejsca.
Przez kolejne lata piłkarze RTS rywalizowali przede wszystkim z zespołami z Łodzi i okolicznych miejscowości. Na ich drodze stawały kluby z Pabianic, Zgierza, Piotrkowa Trybunalskiego, Radomska i Tomaszowa Mazowieckiego.
W pierwszej połowie lat sześćdziesiątych wydawało się, że awans na drugi szczebel jest coraz bliżej. Jednak zamiast oczekiwanego sukcesu przyszedł regres, zakończony w 1966 roku spadkiem na czwarty poziom rozgrywkowy.
Trzy lata później Widzew znajdował się dopiero na szóstym miejscu w lidze okręgowej.
I właśnie wtedy rozpoczęła się jedna z największych przemian organizacyjnych w historii polskiej piłki klubowej.
W ciągu sześciu lat RTS przeszedł od szóstej pozycji na czwartym szczeblu do mistrzostwa drugiej ligi i awansu do ekstraklasy.
Za przemianą stali konkretni ludzie: Ludwik Sobolewski, Stefan Wroński, Leszek Jezierski, Jacek Machciński, kolejni prezesi i działacze oraz piłkarze, których nazwiska miały dopiero przejść do historii.
W tym tomie odtworzymy proces ich pracy, oddzielając historyczne fakty od późniejszych legend.
Komentarze
0Prosimy o kulturalne komentarze. Wpisy obraźliwe, wulgarne lub naruszające dobre obyczaje będą usuwane.
Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz dodać pierwszy.