TOM V - Wprowadzenie. Od beniaminka do krajowej potęgi

Klub miał za sobą sześć lat systematycznego rozwoju pod kierownictwem ludzi, którzy stopniowo zmieniali jego organizację, sposób pozyskiwania zawodników i cele sportowe.

Leszek Jezierski zbudował zespół zdolny do zdobycia mistrzostwa drugiej ligi. Ludwik Sobolewski i Stefan Wroński współtworzyli zaplecze pozwalające planować przyszłość RTS znacznie odważniej niż na początku lat siedemdziesiątych.

Najważniejsza zmiana nastąpiła jednak w mentalności klubu. Widzew przestał myśleć wyłącznie o utrzymaniu się na dotychczasowym poziomie. Coraz wyraźniej zamierzał rywalizować z najlepszymi.

Nie nastąpiło to od razu.

W latach 1975–1980 czerwono-biało-czerwoni mieli sześciu kolejnych szkoleniowców. Przeżywali okresy znakomitej formy, ale także głębokie kryzysy. W sezonie 1977/1978 spadli aż na dziesiąte miejsce, mimo że jesienią eliminowali Manchester City z Pucharu UEFA.

Jednocześnie bilans całego pięciolecia był imponujący.

3 Wicemistrzostwa Polski

2 Sezony w Pucharze UEFA

5 Sezonów w ekstraklasie

Bilans obejmuje sezony od 1975/1976 do 1979/1980.

Widzew zdobył srebrne medale mistrzostw Polski w 1977, 1979 i 1980 roku.

W tym okresie rozwijali się Zbigniew Boniek, Paweł Janas, Zdzisław Rozborski, Andrzej Grębosz, Krzysztof Surlit, a następnie Włodzimierz Smolarek, Marek Pięta i Mirosław Tłokiński.

Klub zaczynał być rozpoznawalny także poza granicami kraju.